หาเพื่อน หาแฟน เขียนไดอารี่ ชมรมออนไลน์ WEB 2.0 ที่ ithai

   

 

    เอาล่ะค่ะ วันนี้เรามีเรื่องกันเรื่องที่ใก้ลๆๆ ตัวเราก่อนแล้วกัน ตามตำราทั่วไปแล้ว สิ่งที่ประชาชนทั่วไปอยากรู้มากที่สุดคือเรื่องของชาวบ้านยิ่งถ้าเป็นเรื่องของคนดังแล้ว...มันส์ๆๆ สุดใวงเมาส์เลยที่เดียว โดยเฉพาะในสำนักงานใหญ่ๆ ตลาด บรัษัท ห้าง ร้านทั่วไป สรุปได้ว่าทุกที่ ที่มีประชาชนอย่างเราๆ เริ่มจับกลุ่มหาเพื่อนเมาส์ได้สัก 2-3 คนขึ้นไปเรื่องที่กำลังเป็นประเด็นในตอนนั้น รับประกันความมันส์ สะใจบรรดาขาเมาส์จริงแท้แน่นอนค่ะ

   แล้วคราวนี้เราก็ต้องมีพูดถึงเทคนิคการเมาส์ให้สนุก มันส์ (แต่อย่าทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนเพราะลมปากเรา อย่าที่เป็นข่าวหน้าหนึ่งทุกวัน)
 
  เทคนิคแรก หาเพื่อน ต้องมีเพื่อนร่วมเมาส์สัก 2-3 คนถึงจะสนุกถูกต้องหรือเปล่า แต่จริงๆๆแล้ว เราต้องดูเพื่อนร่วมวงเมาส์ด้วยว่ามีใครบ้าง แล้วแต่ละคนมีนิสัยยังไง สามารถเมาส์ได้มากน้อยแค่ไหน เมาส์ไปแล้วจะเดือดร้อนคนอื่นหรือเปล่า อันนี้ต้องดูด้วยนะค่ะ ถือเป็นข้อควรระวังอย่างยิ่งค่ะ
 
  ประเด็นเมาส์ ประเด็นที่ฮอตฮิตที่สุดในวงเมาส์ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องชาวบ้าน โดยเฉพาะเรื่องของคนดังยิ่งแล้ว เรื่องเล็กเท่ามด แต่พูดต่อๆๆ
  จนกล้าเป็นช้างไปเลย รวมถึงประเด็ดข่าวดัง ดารากิ๊กใคร ใครเลิกใคร ใครคบใคร และอีกๆๆ หลายๆๆประเด็น
 
  เวลาและสถานที่ การจะเมาส์เนี่ยนะ ต้องดูเวลาและสถานที่ด้วยว่า ณ เวลานั้นเราอยู่ที ณ ที่ใด แล้วเวลานั้นสมควรจะพูดเรื่องนั้นหรือไม่  ถ้าไม่ดูเวลาและสถานที่แล้ว มิเช่นนั้น อาจเจอเจ้าของถิ่นเล่นงานมิใช่น้อยนะค่ะ
 
  สิ่งสุดท้าย ตัวเราเอง ต้องพิจารณาตัวเองก่อนว่า เป็นคนยังไง ชอบเมาส์มากน้อยแค่ไหน ใส่สีดตีไข่หรือเปล่า ถ้ารู้แล้วว่าเรามีจุดดีหรือจึดด้อยยังไง ก็พยายามเก็บกดมันไว้บ้าง เพื่อไม่ให้เป็นการเสียบรรยากาศเพราะตัวเราเอง
 
    ความสุขที่เกิดจากการเมาส์เรื่องชาวบ้าน เป็นความสุขแค่ข้ามคืน แต่ความสุขที่จะอยู่กับเราไปตลอดคือการที่เราหาเพื่อนแท้ได้สักคนไว้ปรึกษา นะจร้าาาาาา

โดย
อายูมิ (http://ithai.jp)

 

      ทุกวันนี้ฉันเหมือนอยู่คนเดียวโดนลำพัง ในโลกที่กว้างใหญาไร้ซึ่งผู้คนเดินวนเวียนมาทักทาย
โลกใบนั้นของฉันมันมีเพียง พระอาทิตย์ที่ค่อยส่องแสงตอนกลางวัน แสงดาวและแสงจันทร์ยามค่ำคืน
มันช่างเงียบเหงาอะไรได้เช่นนี้หนอ

      ฉันอยากหาเพื่อนที่รู้ใจสักคนไว้คุยในยามค่ำคืนที่ฉันเหงาและโดดเดี่ยว ฉันคิดว่าเพื่อนของฉันคนนั้น
จะทำให้ฉันหลุดลอยจากความรู้สึกเช่นนี้ ที่ฉันพยายามทำใจอยู่กับมันมานานนับปี แต่แล้วฉันก็ทำไม่ได้
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เสี้ยวหนึ่งของความคิดก็บอกกับฉันว่า "เพราะตัวฉันเองไม่คิดที่จะอยู่คนเดียว"
หรืออาจเพราะ สังคมนี้ไม่มีใครที่จะสามารถอยู่คนเดียวได้โดยลำพัง ฉันคิดว่าจริงนะ เพราะว่ายังไง
คนเราก็ต้องมีการสื่อสารกับบุคคลอื่นบ้าง ไม่ได้วิธีใดก็วิธีหนึ่ง ยิ่งสมัยนี้แล้วการสื่อสารช่างไร้พรมแดนยิ่งนัก

        เราอยู่คนละประเทศที่ไกลแสนไกล แต่ก็เหมือนอยู่ใก้ลกันแค่ผนังห้องปิดกั้นไว้
สามารถพูดคุย มองเห็นหน้า รูปร่างลักษณะทุกอย่าง ด้วยคำว่า "เทคโนโลยี" เอ๊ะ..หรือจะเพราะสิ่งนี้
ที่ทำให้ฉันเหงาอย่างทุกวันนี้ หรือเปล่า

       แต่ความจริงแล้ว มันไม่ใช่เลย สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นคือ "สมองของฉัน" มันสั่งให้ฉัน คิดอยู่เสมอว่า
ฉันเหงา ฉันอยู่คนเดียวในห้อง ฉันไม่มีใคร เพื่อนฉันหายไปไหนหมด มองหาเพื่อนสักคนข้างกายยังไม่มี
คิด...เองทำไม เลิกคิดแล้วคิดใหม่ว่า "ฉันต้องออกไปข้างนอก ออกไปหาเพื่อน เจอเพื่อน กินข้าว
เดินเล่น กับเพื่อนๆๆ บ้าง" นี่ซิ ฉันถึงจะไม่เหงาและมีเพื่อนที่รู้ใจตลอดไป

      เอาละ ...คราวนี้เธอก็รู้แล้วว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้เธอเหงา สิ่งที่เธอจะต้องทำต่อไปคือ เิิดินออกจากห้อง
ไปเจอผู้คนบ้าง แล้วชีวิตเราจะมีความสุขมากยิ่งนัก

ไอ้บ้า